Leylanın gözleri bir dipsiz kuyu çok derin
Düşleri bir mülteci gibi ıssız ve karanlık
Leylanın gözleri her şeyden keskin
bin renge bürünür süt gibi kesilir koynunda yalnızlık
gözleri bir içim su şekilden şekile sokar beni bardakta kalıp kalıp
çölde sürgünler bile parlak yüzün kadar aydınlık
aklımdan sıyrılmış akmış sanki gözlerinin rengi
Sevgilim, bir günün ortası şimdi
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,
Devamını Oku
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta