Asayı bir cılız ardelen kemirdi.
Düştü bir Süleyman,
son tahtının eşiğine.
İbret, hayreti pusturdu o dem;
O taht ki, herkes orada kraldı...
O da tıpkı babam gibi soyunup,
Âlâyiş-i dünyâdan el çekmege niyyet var
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var
Devamını Oku
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta