Sebe Şiiri - Müyesser Doğan

Asayı bir cılız ardelen kemirdi.
Düştü bir Süleyman,
son tahtının eşiğine.
İbret, hayreti pusturdu o dem;
O taht ki, herkes orada kraldı...
O da tıpkı babam gibi soyunup,
Belkıs’ı, onu da kefenlere sardı.
Kim ne derse dilesin,
Toprak kucağında uyutur bir saltanatı daha.
Ha Süleyman hükümdar olmuş,
Yahut babam...
Mührünü ararmış kaç göbek bağından olma Müptezel bir İbrani...
Saklamış hârdan bir ruh,
Yerin yedi kat dibine.
Bulsa bir savaşçı çocuk,
Oyuncağı yeksan edilmiş ,
yıkıntıların gölgesinden,
alıp göğsüne taksa;
Bir sübyan, bir savaş daha çıkarsa...
Mührün Süleyman'ı,
Kudüslü çocuk mu dersin?