Savaşmadan Esir Şiiri - Mustafa Alp

bazen savaşmadan esir düşersin.
ne bir kılıç çekersin,
ne bir siper kazarsın.
bir söz gelir, kalenin kapısı kendiliğinden açılır.
bir bakış değer,
yıllardır kilitlediğin yüreğin anahtarı el değiştirir.
bir tebessüm düşer gecene,
bütün gururun, sabah ezanına karışan sis gibi dağılır.

ey gönül.
sen kendini yiğit sanırsın.
dağları yerinden oynatacak kuvveti taşıdığını söylersin.
sonra bir çift göz çıkar karşına,
ne dağ kalır omzunda,
ne de yiğitliğin dilinde.

meğer en büyük yenilgi,
kılıçla değil, kirpikle olurmuş.
en ağır zincir,
demirden değil, hasretten dövülürmüş.

agop misali sorarım kendime

ey insan.
kaç savaşı kazandın da
bir gönlü fethedemedin?
kaç kaleyi yıktın da
kendi nefsini aşamadın?

güler geçer dünya.
biz ise ciddiye alırız ömrü.
üç günlük gölgeyi saray sanır,
bir avuç toprağa padişahlık kurarız.
sonra ölüm gelir,
en kibirli aynaya bile kefen giydirir.

işte o vakit anlarsın.
sana diz çöktüren düşman değilmiş.
bir annenin duası,
bir çocuğun masum bakışı,
bir sevgilinin sessizliğiymiş.

bazen bir nasılsın? kelimesi,
yılların yalnızlığını yıkar.
bazen söylenmeyen bir cümle,
ömür boyu omuzunda taş olur.

ey gönül.
insan dediğin garip mahluk.
kahkahalarla dolaşırken çarşı pazarı,
içinde sessizce ağlayan bir çocuk taşır.

kimine para esir eder kendini,
kimine makam,
kimine alkış,
kimine de bir çift göz.

oysa en güzel hürriyet,
kimseye kin beslemeden yaşayabilmektir.
en büyük servet,
geceleri vicdanına yaslanıp uyuyabilmektir.

ben nice yiğit gördüm,
bileği demirdi, yüreği cam.
nice garip gördüm,
cebinde ekmek yoktu ama gönlü cihandı.

anladım ki,
insanı yıkan kurşun değil,
beklediği kapının açılmamasıdır.
insanı öldüren bıçak değil,
unutulduğunu hissetmesidir.

ve şimdi.

ne zafer peşindeyim,
ne de mağlubiyet hesabında.
bir selamın sıcaklığı,
bir dostun omzu,
bir tebessümün samimiyeti yeter bana.

çünkü öğrendim.

bazen savaşmadan esir düşersin,
bir söze.
bir bakışa.
bir tebessüme.

ve o esaret,
bütün özgürlüklerden daha güzel gelir insana.

✍️