Sildik mazide ne kaldıysa. Ahşap bir eve kibrit attık yakmak amacıyla. Sonra uzaktan keyifle izledik dumanı, yanışını evin, dönüşünü harabeye. Budayalım derken dallarını kopardık çiçeklerin. “Baharda yine açar,” dedik. İhmal ettik, soldurduk. Sevgilim, yakışır mı bize kundakçılık? Ata yadigârı bizde bahçıvanlık. Bir tek sardunya kalmış duvar dibinde, yaprakları kararmış, kökü yerinde. “Kökü,” dedin, “yeter bahara filizlenmeye.” Ne de olsa sevgi ile büyüyecek elimizde, budanmış da olsa sevgimiz, yanmış da olsa, dönse de harabeye. O sardunya kökü gibi kalır mutlak bir şeyler geriye. Tüm öfkeye, çıldırışa rağmen kalır bir şeyler geriye. Senden sonra seni aşmak için denemediğim şey kalmadı. Denedim, denedim, olmadı. Unutmuş gibi yaptım seni. Ben öyle yaptıkça daha da arttı hatıralarının değeri. Suçladım seni, kötü kadın oldun gözümde. Her seferinde vicdanım akladı seni. Arkadaşlarımla yerdik seni, istemedik. Ta ki kapı kapanıp yalnız kalıncaya dek… Çok istedim işte o anlarda seni. Çok da sinirlendik sana. Sonra sana sinirlenmeyi bile özlediğimi fark ettim. İşte tam o anda, soğuk bir sonbahar akşamında, dökülmüşken yapraklar yollara, kalbim emin oldu. Gidecek senden başka yeri yoktu. Filizlendi tekrardan kökü toprağın içinde kalan kalbimin sardunya çiçekleri. Sevgili, ben sana aitim. İstersen tekrar kollarına sar beni. İstersen kesiştirme yollarını bana. İstersen savur beni toz gibi uzaklara. İstersen görmezden, duymazdan gel beni. Sen ile ben iki kişiydik ya hani, gidince sen, yarıma düştüm ben. Düşmeye de devam ediyorum. Yakında çeyreğe düşerim. Öyle işte. Sana ait bu kalbim. Bahçıvanı da sensin bu hikâyenin. Yaktın gittin evi, kalmasın hiçbir şey benden geriye diye. Harabenin dibinde sardunya kaldı işte.
Osman Bahadir OdabasKayıt Tarihi : 22.11.2026 01:19:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!