Yeryüzünün en şanslı çocukları sayardık kendimizi.
Yeşilin ne olduğunu bildiğimiz,
Ve çıplak ayakla toprağa basabildiğimiz için.
Her ne kadar;
Yeni alınmış lastik ayakkabılar en büyük lüksümüzmüş gibi görünse de;
Biz aslında,
Onulmaz düşler büyütürdük göğüs kafeslerimizde.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta