Sana açılan son kapı olayım

Olur da bir gün beni sana soran olursa,
boğazında düğümlenen son sözün olayım.
Adımı anarken titrerse sesin,
içinde susturamadığın yangın olayım.
Gözlerin dalarsa uzaklara,
aklına düşen o eski cümle olayım.
Ne kadar kaçarsan kaç kendinden,
dönüp dolaşıp vardığın yer olayım.

Bir gece uykun bölünür de
yanında kimseyi bulamazsan,
yastığa başını koyduğun yerde
içinden geçen o derin sızı olayım.
İçinde büyüttüğün o cümle olayım,
her sustuğunda biraz daha ağırlaşayım.

Ne zaman “geçti” desen kendine,
boğazına yeniden oturayım;
yutamadığın, çıkaramadığın
o tek kelime olayım.

Yıllar geçsin, sesin değişsin,
yine de benden söz açıldığında
aynı yerde düğümlensin içinden geçenler.
Ben sana söylenmiş bir söz değil,
ömrünün sonuna kadar
söyleyemeyeceğin cümle olayım.

Bir gün kalabalıklar yorarsa seni,
herkes konuşur da sen susarsan;
kimsenin duymadığı o sessizlikte
adını içimden geçiren ben olayım.

Ve gün gelir de hayat önüne
bütün kapıları kapatırsa,
sen yine de korkma;
ben, sana açılan son kapı olayım.