Saltanat Şiiri - Kasım Kobakçı

Başlangıcın hakkıdır, bu saltanat ekseriyetle,
Pek fazla anılmazdı, geriden gelenlerin adı,
Avuçlarına, tozlu topraklar düşerdi,
Ha beşiğin sonuncusu,
Ha ormandaki ulu çınar,
Kimin umurunda?
*
Dededen kalan, köstekli saat ve gümüş tabaka,
Hepsi, tapulu malı sayılır ağabeyin,
Kalanlara düşen ise, paslı bir çivi,
Ha, sandıktaki güve yeniği,
Ha, tarladaki yaban otu,
Neyi değiştirir?
*
Sofranın başköşesine, kurulursa birinin gölgesi,
Böylesi yaraşır aslanıma,
O güçlü, o yiğit, o kusursuz.
Her koşulda,
Alkışlanacak olan öncüdür.
*
Kimi güngörmüşler ve ihtiyar heyeti,
Sakın konuşma, biraderin içerler,
Ne hoş manzara,
Birazdan fırlayacak, çekirge misali,
Çoktan, kemirecek bir dal aradığını anlatıp dururlar.
*
Tabağa konulursa, etin en yağlı kısmı,
Şifadır, kan yapar paşama,
O gürbüz, o iştahlı, o seçilmiş.
Neticede,
Beslenecek olan ilk meyvedir.
*
Kenara itilmişler ve suskun kalanlar,
Ses etme, büyüğün gücenir,
Ne ala memleket,
Hemen atılacak, yırtıcı kurt gibi,
Zaten, saldıracak bir sürü aradığını fısıldayıp durur.
*
Kuyuya atılırsa, birinin dilek parası,
Şansı açık olsun yiğidimin,
O uzun boylu, o heybetli, o kıymetli.
Sonuçta,
Dualar hep ilkinin üzerine.
*
Aynı kandan, can bulan o masum bedenler,
Biri sultan olur, biri kapı kulu,
Adalet terazisi, şaşmış bir kere,
Ha, saraydaki soytarı,
Ha, tahttaki hükümdar,
Kim ayırt eder?
*
İyilik yapayım derken, yıkan o koca ebe,
Asırlar sürecek, kuşaklar boyu devam edecek,
Temelini attı, kardeş kavgasının,
Nasıl tahmin edecekti!
*
Gönül alayım derken, kalp kıran o aksak halan,
Yıllar yılı, devirler döngüsü,
Ateşini yaktı, soy husumetinin,
Nereden bilecekti!