Sallıyor Ozan Şiiri - Kasım Kobakçı

Gidişat bozuldu, devran değişti,
Tellerden ahengi, çalıyor ozan.
Cahil meclisinde, hayli gelişti,
Boş yere mızrabı, sallıyor ozan.
*
Beylerin yanına, postunu serip,
Kürküne bürünüp, pozunu verip,
Gerçeği gizleyip, yalanı derip,
Sazını kılıftan, soyuyor ozan.
*
Emeksiz lokmayı, mideye atar,
Şöhretin uğruna, dostunu satar.
Zalimin yurdunda, keyifçe yatar,
Mazlumun rızkına, kıyıyor ozan.
*
Eğriyi görmeye, niyeti yoktur,
Heybesi deliktir, hilesi çoktur.
Sözleri zehirli, sanki bir oktur,
Sinemi derinden, deliyor ozan.
*
Pınarlar kurusa, tasalanmıyor,
Leke tutmuş artık, hiç paslanmıyor.
Gönül deryasında, hiç ıslanmıyor,
Çamurlu sularda, yüzüyor ozan.
*
Erbabi bu devrin, ne beter haldir,
O söylenen türküler, ham hayaldir.
Sus artık, dilini birazcık daldır,
İrfanı defterden, siliyor ozan.