Mevlâ'nın çağrısına, icap eder giderim,
Gerçek hayat oradır, ben de teşrif ederim,
Sonra kurulur mahşer, toplanacak insanlar ,
Geriye dönüşü yok, kapanacak her defter.
Gözlerim yollarda seni beklerken,
Sana olan duygum,dolup taşarken,
Senin hasretinle, kalbim titrerken,
Bütün ümitlerim, kayboldu gitti.
......Herkes kıskanırdı, sevgiliydik biz,
......Kalmadı kalbimde, sevdandan bir iz.
Ey kaplan pençeli kız, nerden çıktın karşıma?
Gözlerin şimşek çaktı, ruhun yıldırım attı,
Şu gönlümü fethettin, o vahşi bakışınla,
Küllenmiş garip gönlüm, yeniden alev aldı.
Güzelliğin fırtına, beni kasıp kavurdu,
Kuldan şefaat beklemek, günahtır ve ahmaklıktır,
Şefaat Allah'a mahsus, tek şefaatçı Allah'tır.
Kur’an (Zümer Suresi, 44. Ayet)
"De ki: Bütün şefaat Allah’a aittir."
Dur dinle dedim sana, sözümü dinlemedin,
Niçin dinlemedin ki, dinleseydin anlardın,
Gerçi sen o zamanlar, daha toydun çocuktun,
Uçmasını bilmeyen, minik bir serçe gibi.
Şimdi kalbim bomboştur,kafam karma karışık,
Nasıl bir geceydi, anlatsam dünü,
Ay-aydın parlıyor, yıldızlar dansta,
Topraktan fışkıran, sevgiler raksta,
Günah teris olmuş, sevap günüydü,
Dağlar bir başkaydı, dikti başları,
Şarkıyı duydum da, girdim içeri,
Dikkatimi çekti, gülen gözleri.
Dinledikçe şarkı mest etti beni,
Ne güzel şarkı bu, çal bir daha çal.
Aşkımızı hece hece anlatan,
Gençlik yıllarımı, maziye kattım,
Her gün senin için ağıtlar yaktım,
Bazen isyan ettim, feleğe çattım,
Aşkıyla yandığım, o güzel sensin.
Seni seviyorum, diye yazarken,
O ki, gurbet ellerde, memleketine hasret,
Doğup büyüdüğü yer, kokup dursa burnunda,
Elinden bir şey gelmez, yoksulluktan ibaret,
Bazen koklamak için, bir taş saklar koynunda.
O taş doğduğu yerden, kendi memleketinden,
Kendini aydın sanan, zamanın cahilleri,
Bir araya toplanır, üretir fikirleri,
Ülkeyi baştan başa, bölmektir gayeleri,
Olmaz olsun böyle aydınlar,
Ey aydınım diye geçinen kalemin sahipleri,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!