Tanrım, benim bu dünyada hiç şahit duvarlarım olmadı.
Ben hep başkalarının anılarına misafirliğe gittim,
Kendi çocukluğumun üstüne, bir komşu çocuğu gibi oturdum sessizce.
O ağır mobilyaların arasında,
Bir vazonun içindeki naylon çiçek kadar eğretiydim.
Büyümek diyorum Tanrım, benim için boy atmak değil,
Sürekli bir bavula biraz daha sığışmaya çalışmaktı.
Terketmedi sevdan beni,
Aç kaldım, susuz kaldım,
Hayın, karanlıktı gece,
Can garip, can suskun,
Can paramparça…
Ve ellerim kelepçede,
Devamını Oku
Aç kaldım, susuz kaldım,
Hayın, karanlıktı gece,
Can garip, can suskun,
Can paramparça…
Ve ellerim kelepçede,




Ne güzel demişsiniz
beğeni ile okudum
dilinize sağlık
Yaşam durmadıkça duygularda birbirini izler,birbirini kovalar.Bazen kuzey rüzgarın,bazende kavak yellerine kapılırız.
Yaşam bazen hırçınlaşır tutar yakamızdan süründürür,acı çektirir.Bütün kötülükleriyle yinede severiz yaşamı.Acısını veya tatlısını dökeriz dizelere.
Böyle güzel şiir olur.
Emeğine sağlık.
Sahi tanrım insanın yeri neresidir?
Tam ki
Olduramadım ne şimdi nede geçe kalmış zamanlarlarımda
Tam olucakken yarım kalmışlık duvarlarımda süzülen rutubete evriliyor
Vatan yahut beni içine alan veya bir karış toprak üstüne yıkılan savunma betonla duvar
Perçem perçem bir saat vakti henüz ne tam gibi ne de yarım
Hani vardır ya bilmem kaç 49 48 7 gibi
Bir kalıbı dahi haketmeyen koşan atlar veya akrebin kuyruğu yelkovan...
Sahi tanrım bu gün tam olucakken bu evden üstüme yıkıldı saat bilmem kaç 59 ...
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta