Sahte Kurtuluş Şiiri - Kasım Kobakçı

Engin denizlerin sönmez feneri,
Dümenci yazıyor kara kaderi,
Kurtarır koptuğu zalim tufandan,
Kıyıda yok eder kalan eseri.
*
Fırtına koparken eser sert yeli,
Boğar umutları coşkun kan seli,
Sakin bir limana çeker gemiyi,
Boynuna dolanır kurtaran eli.
*
Girdaptan çıkarır o masum başı,
Dindirir gözlerden akan kan yaşı,
Karaya basınca değişir devran,
Mezara dikilir ihanet taşı.
*
Kaybolan ruhlara adar hep canı,
Limanda akıtır en temiz kanı,
Dalgalar dostudur sahte meleğin,
Hançerle deşilir kalbin sol yanı.
*
Ölümden koparıp çözer son bağı,
Örüyor usulca o sinsi ağı,
Güvende hissedip uyur yolcular,
Zindana çevirir en koca dağı.
*
Yalandır dümenci denenin sözü,
Kül eder bağrında yanan kor közü,
Karaya varınca silinir şefkat,
Hedefe kilitler en zalim gözü.
*
Sularda bırakır kanayan izi,
Saklıyor içinde en derin gizi,
Suyun dehşetinden koruyup sarar,
Toprakta vurarak bitirir bizi.
*
Aydınlık sanılır karanlık gece,
Susarak dökülür dilden son hece,
Mavi enginlerden kaçan kurbanlar,
Çözülmez bir sırmış kanlı bilmece.
*
Bitirir denizden başlayan yolu,
Hançerle deşilmiş göğsünün solu,
Kasırga diniyor liman ucunda,
Bir sahte kurtuluş hüsranla dolu.