Sahte İtler Şiiri - Kasım Kobakçı

Ruhun eksikse, ben bu ilde gezemem,
Irmaklarına, göllerine gidemem,
Kederli insanı izlerken, yanarım,
Masmavi göklerde uçan, kuşu çizemem.
*
Şu cihanı yöneten, acımasız beyler,
Bütün servetleri altın yapıp, ne eyler,
Erdemi adaleti, toptan yok ettiler,
Onların dilleri, daima yalan söyler.
*
Karanlık emellerle, kurulan kumpassın,
Hırsıza ve arsıza, sarılan libassın,
Bütün ufuklar ötesi gezen, heyulasın,
Gerçekte, hep zarara uğrayan iflassın.
*
Karanlık ufuklara, neşeyle dönemem,
Sessiz vadilere, huzur ile inemem,
Sahipsiz gençlerin, acısıyla sızlarım,
Aydınlık sönünce, bu yurdu hiç övemem.
*
Sınırsız hırsıyla, vicdanları yakanlar,
Sonsuz kazançları, kasalara tıkanlar,
Temiz duyguları, köklerinden ezdiler,
Tabiatın bağrına, çiviler çakanlar.
*
Karanlık zihinlerin, açtığı mekansın,
Zulüme meyilli olanları, saransın,
Şu geniş dünyayı, adımlayan o gölge,
En sonunda, hüsrana düşecek ziyansın.
*
Derin keder çökünce, yaramı saramam,
O güzelim köylerde, menzile varamam,
Zavallı insanların, derdiyle kanarım,
Artık, huzur bulmaya hiç çare aramam.
*
Zalim servet peşinde koşanlar, azdılar,
Masumların kalbine, çukurlar kazdılar,
Bütün merhameti de, uzağa attılar,
Aydınlık günlere, acı sonlar yazdılar.
*
Zalimlerin, gizlice yaktığı ocaksın,
Nankörlere açılan, güvenli kucaksın,
Engelleri aşarak, büyüyen ejderha,
Mazlumları yakacak, o korkunç sıcaksın.
*
Herkesi yutan, parıltılı sahte itler,
Harama doymayan, vicdanı kör zenginler,
Öksüzlerin feryadı, yürekleri sarsar,
Vakti gelip kahrolur, maskeli hainler.