Bir zamanlar gülerdim
Neşeliydim, umutla dolu.
Sonra bitti, ansızın!
Tükendi nakdi vaktimin
Işıklar söndü, kör oldum.
Kırıldım, karardım, kurudum.
Ve zaman; aldı beni,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




bir hüzünlü olmuş ama olsun yine de hayat devam ediyor.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta