Sadık Yüz Şiiri - Kasım Kobakçı

Baştacı olan, o sultanlarımız,
Asırlar boyu, derdi omuzlayan,
Gözünde saklar, derin sancısını.
*
Gönülde açılan, solmaz bir yaprak,
Hem kavganın, hem sevginin kaynağı,
Toprağın, bizlere sunduğu durak.
*
Boynunda yazması, rengi soluktur,
Ayağı nasırlı, yolları yürür,
Destandır dilimde, öyküsü çoktur,
Cihanda var olan, en has bölüktür.
*
O Anadolu’nun, yorgun gelini,
Kurda kuşa dosttur, bilmez hileyi,
Otlatır kırlarda, dilsiz sürüyü.
*
Yüce tepelerden, sisler inince,
Yeşeren ekinler, boy verdiğinde,
Uzayıp giden, o taşlı yollarda,
Kağnı ile motor, yan yana durur,
Yüreği dağlanır, gurbet elinde.
*
İşte bunlar, bizim can yoldaşımız,
Yurdumuz, yuvamız, sönmez aşımız,
Sırtında bebesi, yükü odunla,
Yarışır durmadan, koca kamyonla,
Çatlamış çarıkla, ağrır başımız.
*
Daha yeşermeden, solar düşleri,
Fırtına dağıtır, umutlarını,
Güneş kavurur da, yakar tenini,
Görünmez hayalet gibi silinir,
Kimseler duyamaz, feryatlarını.
*
Neşeyi tatmadan, geçer seneler,
Bıçak ağzındadır, sanki nefesi,
Tükenir biter de, o can kafesi,
Karanlık zihinler, hüküm sürerken,
Zindana döner hep, dünya hanesi.
*
Alın teri döken emekçilerdir,
Bereket kokuyor, çatlak elleri,
Elleri nimettir, sabır selidir.
*
Evladın şefkatli, dertli anası,
Buzağının sütü, yemi, yoncası,
Hüznün ve huzurun, gizli yuvası.
*
Tarlada doğmuştur, ırgatken ölür,
Son nefese kadar, çabalar durur,
Hayatın yükünü, sırtında görür.
*
Yağmurda, ayazda, kara toprakta,
Ağustos sıcağı, çöktüğü vakta,
Uykusuz kalınan, uzun şafakta,
Eser de savrulur, tozlu yaprakta.
*
Yaralı bir kuşun, kanadı gibi,
Başlamadan biter, ömrün nasibi.
*
Toprağı, tırnakla kazar derince,
Gözleri dalarak, bakar inceden,
Bir haber beklerken, uzak geceden,
Duası yükselir, göğe gizlice.
*
Sofrada yeri, hiç başköşe olmaz,
Kendi aç kalsa da, kimse anlamaz,
Vefası denizdir, suyu bulanmaz.
*
Kocaman gözleri, kederle bakar,
İçinden ırmaklar, sel olup akar,
Susması, çığlıktan daha çok yakar.
*
Onlardır varlığın temeli, özü,
Onlardır hayatın, en sadık yüzü.