Sadece Sevgi Kaldı Şiiri - Kasım Kobakçı

Şaşırdı Musa bir an, dağlara baktığında,
Nur indi gökyüzünden, sulara aktığında,
Gözleri kamaşmıştı, şimşekler çaktığında,
Sustu bütün tabiat, rüzgarlar nefes aldı,
Kuşlar uçmayı kesti, dereler sese daldı,
Bu koca yeryüzünde, sadece sevgi kaldı.
*
Şaşırdı Musa yine, çöllerde yürüdükçe,
Bulutlar gölge oldu, üstüne büründükçe,
Yürekteki şüpheler, eriyip çürüdükçe,
Vurunca ulu taşa, sular fışkırıp yardı,
Susayan dudaklara, tertemiz pınar vardı,
Gökten inen o nimet, bütün vadiyi sardı.
*
Şaşırdı Musa, derin sulara bakar iken,
Öfkeli kalabalık, peşinden akar iken,
Zalimler meşaleyi, elinden yakar iken,
Deniz hemen yarıldı, yol verdi geçenlere,
Umut dolu ışıklar, doğmuştu seçenlere,
Kurtuluş şurubunu, aşk ile içenlere.
*
Şaşırdı Musa, bilge insanı gördüğünde,
Sırların kapısını, usulca ördüğünde,
Gemiyi delen eli, uzaktan sürdüğünde,
Zorlukların sırrına, sessizce katlanmıştı,
Görmediği gerçeğe, yürekten inanmıştı,
İlahi adalete, o anda bağlanmıştı.
*
Şaşırdı Musa, gece yıldızlar dökülürken,
Karanlığın içinden, şafaklar sökülürken,
Hakikatin önünde, boyunlar bükülürken,
Göğe doğru yükselen, sedayı duyanlar var,
İçine ateş düşüp, uykudan ayanlar var,
Yolculuğun sonunda, sevgiye doyanlar var.
*
Şaşırdı Musa elbet, müjdeler verilince,
Rüzgarlar esti o an, kanatlar gerilince,
Taşlar bile yeşerdi, toprağa serilince,
Bildi ki umut bitmez, bu uzun yolculukta,
Azığı sabır olan, hiç yitmez yorgunlukta,
Kalbinde inanç olan, üşümezmiş boşlukta.
*
Şaşırdı Musa bir an, uyanışın çağında,
Melekler safa durdu, hemen onun sağında,
Çiçekler tebessümle, açıldı kalp bağında,
Bir büyük teveccühle, akıl başa dönerken,
Öfkenin alevleri, için için sönerken,
Sevgi bütün kinleri, yeryüzünde yenerken.
*
Şaşırdı Musa, son kez yeryüzüne bakınca,
Nehirler coşku ile, denizlere akınca,
İlahi bir kıvılcım, yürekleri yakınca,
Dedi ki gökyüzünden, ilahi ateş indi,
Kanayan yaraların, acısı hemen dindi,
Fırtınalar biterken, esen rüzgar serindi.