Sabrımın Sınırı Şiiri - Güven Tekin

Çocukluktan başladı her şey,
Bütün kötülükler beni buldu.
Hepsi sıraya dizilmişti,
Hangi birini anlatsam bilemedim.

​Travmalar, hastalıklar, evlat hasreti, annemi kaybetmenin acısı...
Hangisinden bahsedeyim?
Bitmiyor, sanki hepsi benim üzerime senet imzalamış,
Her seferinde "sınavım" dedim.

​Bu artık sınavdan fazlası,
Rabbim sabrımı mı ölçüyor, bilmiyorum.
Bir ömür sırtımda taşımaktan
Yoruldum artık, dayanamıyorum.

​Hangi kapıyı çalsam kapalı,
Kime dert yansam sırtını döndü.
İçimde yanan o umut ışığı,
Sanki bu gece tamamen söndü.

​Gözümden akan her damla yaşta,
Gurbette kalan evladım gizli.
Anamın yokluğu her bir telaşta,
Yüreğimde bıraktı derin bir izi.

​Gençliğim soldu dert durağında,
Gülmeyi unuttu yorgun yüzüm var.
Karanlık gecenin her şafağında,
Bitmeyen çilem ve dertlerim var.

​Kader mi desem, şanssızlık mı bilmem,
Yazgım bu siyah tahtaya yazılmış.
Ben ağlarken gülebilen olamam,
Benim mezarım hayattayken kazılmış.

​Gönül bağım tarumar oldu kıştan,
Yıkıldı sarayım, kalmadı taşım.
Bıktım artık her şeye sıfırdan, baştan
Başlamaktan yoruldu bu dertli başım.

​Feryadım yükselir, duyanım olmaz,
Yaram derindir, merhem kâr etmez.
Bu dert denizinde gemim de yüzmez,
Benim bu çilem ölmeden bitmez.

​Yine de sığındım ben o tek kapıya,
Yaradan işitir elbet sesimi.
Bu dertli ömrümü verip vadiye,
Teslim ederim son nefesimi.