Sabit İnce Şiirleri - Şair Sabit İnce

Kaleme boya yetmiyor
Seni yazmaya, yazmaya.
Sözcük kifayet etmiyor,
Seni yazmaya, yazmaya.

Anlatmakla bitmiyorsun,

-Karakoç’a nazire-

Üzerimde geçim yükü,
Gurbette seni aradım.
Çağıramadım hiç türkü,
Tellerde seni aradım.

Bir gün şu bildiğin ölüm,
Seni de alır, beni de.
Güzelliğe bakmaz gülüm,
Seni de alır, beni de.

Kayseri’den Ankara’ya giderken,
otobüs koltuğun kursu sandı o
kulaklarım sessizliğe hasretken,
Bremende mızıkacı oldu o.

Birazcık okumuş ahkam kesiyor,

Münkir-Nekir gibi sorgu sorarsın,
Ne devletten çaldım, ne de aşırdım.
Sen kim oluyorsun hesap sorarsın,
Yurt dışına sanki mal mı kaçırdım.

Hesap-kitap deme iyi bilirim,

Geçip giden sevgilinin,
Hayallerde yüzü kalır.
Açtığı yara, dilinin,
Deva bulsa izi kalır.

SEN VARSIN
Tövbemi kadeh gibi gönlümde kırıverdim
bilseydim hiç sormazdım adını soruverdim
görünce o yüzünü putlaştım kalıverdim
şarkılarda nağmesin dudaklarda sen varsın.

Aslın asaletin nedir diyorlar
Kuru bir davadır güder dururuz
Arkanı dönünce laf ediyorlar
Boş kelam peşinde gider dururuz

İnsanın aslına Adem diyorlar

Bilmem kacinci hükümet,
Kuruldu kuruldu gene.
Yeter bitsin bu akamet,
Iki bine geldi sene...
Cöpten ekmek aranmasin,
Ast üstüne yaranmasin.

Madem senin kulun isem,
Belayı niye verirsin.
Bilmem ki sana ne desem,
Çileyi niye verirsin.

Yaşar mıyım ölü müyüm,