Sâbikûn-ı Aşk Şiiri - Ah Fenâî

Hirâ’dan yükseldi nûr-ı Mustafâ,
Zulmet dağıldı, doğdu nûr-ı safâ,
Hatîceyle açıldı aşk-ı safâ,
İlk secdeyle gönül buldu safâ.

Sıddîk ikrar etti Hakk’ın sözünü,
Ali genç yaşta buldu aşk özünü,
Zeyd aşk uğruna terk etti özünü,
Bilâl ile yükseldi nûr-ı safâ.

Erkam’ın evinde cem oldu cânlar,
Mus‘ab ile nûra uyandı hanlar,
Sümeyye uğruna verdi o cânlar,
Ammâr sabrıyla sustu figânlar.

Osman’da hayâdır nûrun edebi,
Zübeyr’de şecâat, aşkın talebi,
Talha’da keremdir Hakk’ın nasibi,
Ebû Ubeyde gösterdi hep vefâ.

Selmân aradı cânânı her bir ân,
Suheyb terk eyledi bu mâl ü cihân,
Sa‘d’ın oku titretti bütün cihân,
Ensâr Muhâcir’e sundu hep vefâ.

Sevr mağarasında saklıydı niyân,
Sıddîk ile Nebî, sır olup hep nihân,
Hicret eden gönül buldu cânân,
Nefsinden göç eden buldu safâ

Murâkabe gecesinde sır doğar,
Vird-i dilde zikr-i pinhân nûr doğar,
Seyr ü sülûk ehlinde aşk kâr doğar,
Bir nazar erişir gönle bir safâ.

Geylânî’nin himmeti sırdır dilde,
Nefs ateşi söner onun deminde,
Vird-i Hak tüter dervişin dilinde,
Bir nazar erişir gönle safâ.

Fârûkî yolunda Hak nûru nişân,
Ömer’in adlinden doğdu bir cihân,
Fârûk’un izinde gönül buldu cân,
Hak ile bâtıl ayrılır safâdan.

Bir perde kalkınca görünür niyân,
Gönül aynasında belirir cânân,
Fenâ yolunda yok olur bu zâkirân
Bekâ kapısın açar aşk-ı nihân.

Benlik erdi, sır açıldı Mevlâ’ya,
Can teslim oldu aşk ile Mevlâ’ya,
İsmim kaldı bir niyâz-ı Mevlâ’ya,
Ah fenai dedi aşk olsun mevlam'a