Rüzgârı Devralan Şehir

Masada bırakılmış iki çay bardağı,
biri yarım ve soğumuş, biri hiç dokunulmamış.
Ağır ağır eriyen bir mumun son gölgesi düşüyor duvara;
şimdi bu odada her şey senden bir parça,
her şey senin keyfince, senin buyruğunda.
​
Sadece sönmüş bir fitilin kokusu kalmış odanın ortasında,
duvarda, o hiç bitmeyecek sanılan akşamın isi.
Eşyalar benden intikam alırcasına yerli yerinde:
Duvar senin, tablo senin,
üzerinde unutulmuş zamanın tozu bile senin...
​
Ben bir kiracıydım nihayetinde,
gölgesini bile sayfaların arasına sıkıştırıp saklayan.
Gitmelerin o ağır, o mukadder vaktinde
hiçbir şeyi mülk edinmedim ayrılıktan başka.
​
Ev senindi, pencere senin,
Hatta ceketim bile...
Ben sadece rüzgârı alıp çıktım,
Kokunu getirmesin diye.
​
Arkamda kalan sokak lambası,
kendi karanlığını aydınlatmaya çalışan sarhoş bir muhafız.
Cebimde ellerim yok artık,
kapı kolunda asılı kaldı.
Eşikteki izimi sil şimdi, süpür ahımı köşe bucak...
​
Sadece rüzgârı aldım yanıma,
yüzüme çarptıkça seni unutturacak.
​
Bütün bir şehri sana bıraktım,
sokakları, kaldırımları, o çok sevdiğim yağmurları...
Ben adımı unuttuğun o ilk gecenin sabahına gidiyorum.