Rüzgâr
Rüzgâr neden dokunmuyorsun tenime?
Esip gürlerdin hep dağların zirvesinde.
Nefesini sakınmadın başak taneleriyle
Akasyanın gümüş dikenlerine.
Sadece kollarını değil fidanların
Kelebeğin de gönlünü kırmışsın.
Yapraklarını dökmüşsün iğdenin
Delice savurmuşsun kokusunu
ıhlamurların…
Ben nergis değilim,
ayaz vurup rüzgâr esse de çiçek açan.
Gelincik hiç değilim kızılca salınan.
Nasıl tutunurum şimdi ben o mevsimlere.
Alışıyorum yavaş yavaş.
Alışıyorum,
seni sevmemeye…
Kayıt Tarihi : 16.09.2026 23:54:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!