Dua kadar yakındın, buhar gibi dağıldın,
Düşler bile geç kalır, rüzgâra binip gittin.
Hayalim erişmese de, yine gönlüme girdin,
Adını anmasam da içimde hep sen varsın.
Uyandım ter içinde; ne gölgen var, ne de sen,
Hâlimi bir ben bilirim, bir de kurduğum düşler.
Bir kere bile girmedin ki rüyalarıma,
Yine de sabah da, akşam da çıkamadın aklımdan.
Sensizliğin gölgesi süzülür her geceye,
Hayal bile suskun bakıyor hâlimize.
O kadar uzaksın ki, rüyanda bile yokum,
Yokluğunun adını çoktan cehennem koydum.
Rüyalarımda bile sensizsem, artık yoksun.
Gölgen bile uğramıyorsa düşüme,
Ve eğer beddua sayılmazsa bu sessizliğim,
Artık kıyamet kopsun...
mesakin- 26/06/2026
Me Sakin
Kayıt Tarihi : 26.6.2025 08:55:00





© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!