Yapayalnız kalmıştı sokakta. Ağlıyordu, içliydi, dertliydi.
İki dudak olmuştu katili. Tek suçu masum sevgisiydi.
''Çok güzel başlamıştık.'' dedi gülümserken.
''Bir kedi yavrusu gibi tatlı, elleri bulutlardan bile yumuşaktı.
Ama o gözleri... Gözleri benden yıldızlar kadar uzaktı.'' dedi.
Bir şarkı mırıldandı sevgiyle acı karışmış sesiyle.
Sonra doğruldu ellerini yıldızlara doğru uzattı. Tuttu bir tanesini bana verdi. ''Sen hiç bu kadar sevebildin mi?'' diye sordu. Ağlamaklı oldum. ''Hayır!'' dedim.
Ayrılık diye bir şey yok.
Bu bizim yalanımız.
Sevmek var aslında, özlemek var, beklemek var.
Şimdi neredesin? Ne yapıyorsun?
Güneş çoktan doğdu.
Devamını Oku
Bu bizim yalanımız.
Sevmek var aslında, özlemek var, beklemek var.
Şimdi neredesin? Ne yapıyorsun?
Güneş çoktan doğdu.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta