Rum Yetimhanesi Şiiri - Can Bostancı

Biraz camları kırık…
Ama insanın kalbi de öyle değil mi zaten.

Sana bu binayı anlatmak istiyorum.
Bakma böyle sessiz durduğuna.
Duvarlarında yılların dili var.
Tuğlaların arasına sıkışmış kahkahalar, merdiven boşluklarında yankılanmış kavgalar,
pencere pervazlarında beklemiş kadınlar var.

Ben bazen onu bir adam gibi düşünüyorum.

Yorgun bir adam.

Bir zamanlar dimdik durmuş.
Omuzları genişmiş.
Her penceresi bir gözüymüş;
sokaktan geçenleri izler, içerideki hayatları saklarmış.
Bir odasında bir çocuk doğmuş mesela.
Başka bir odasında bir kadın valiz toplamış.
Bir adam sigarasını camdan silkeleyip gitmiş.
Bunların hepsini görmüş.

Hiç konuşmamış.

Şimdi bak…
Sıvaları dökülmüş.
Camları kırık.
Ama hâlâ ayakta.

Sanki yıllarca güçlü görünmeye çalışmış da
artık biraz yorulmuş gibi.

İşte ben o binaya bakınca seni düşünüyorum.

Çünkü bazı insanlar da böyledir.
Dışarıdan bakınca çatlakları görünür,
ama içinde koca bir hayat saklar.

Senin de bazı pencerelerin kırık belki.
Bazı duvarların eskimiş.
Ama inan bana,
en güzel hikâyeler hep böyle binalarda yaşanır.

Ve ben,
o yorgun binanın önünde her durduğumda
şunu düşünüyorum:

Bir adam yıllarca ayakta kalabilir…
ama bir kadına yaslanırsa
belki biraz daha uzun yaşar.