Ruhumun Girdabı Şiiri - Muhammed Emin Da ...

Ruhum girdabın dönmeçleri kadar yalın.
Köşesiz, sivri dilsiz, sade bir dil takınmış.
Esen rüzgâra yol sorar,
Karanlıktaki tek ışık hüzmesine ayan beyan gider olmuş.

Parmak ucu tedirginliği,
Sanki eşsiz bir uykudan irkilme hâli.
Göz kapaklarımın açılıp kapanması,
Nefes alışverişimin birbiriyle kıyasıya yarışı misali.

Ruhum, dizgini kopmuş yokuş aşağı koşar adım bir tay.
Kalp çarpıntılarım bir ehil düzlük arar.
Ara ara beni esrarlı, afilli bir yalnızlık sarar.
Çimeni ezik, yolu seyyahsız; bir o kadar duraksızım.

Arsız düşüncelerim dermansız yaralar açar.
Ferman elinde olsa neye yarar,
Pamuklara yatırsan gönlümü,
Gözyaşını emmez… ya gönül ondan yanar.

Dualar etsem hakkında kabul olunmaz.
Aşkın şarabından sarhoş olanlara sual sorulmaz.

Bir demli çay, bir zift sigarayla kafasını dinlese kalp otağım.
Kahvehaneler hastanem olur, doktordan şeker sorulmaz.
Katibi dert olandan sayfa eksilmez.
Eksilen günden güne ömür olur.

Ondan da ağaran saç sorulmaz.
Ruhun gıdası bir hoş muhabbet imiş.
Böylesi günde kepenk kapatılmaz.
Hiçbir kaynak olmaya çalışan dertlerime
Elinde düdüğüyle bekleyen
Bir gönül bekçisi bulunmaz.