Evrenin hiçbir zaman varılamayacak noktasına
Göz dikmişti ruhum.
Acılar içinde ızdırap çekerken,
Ne aşk kurtarabilirdi beni karanlıktan,
Nede bilginin yüceliği.
Oysa bir gülüşün ardındaki güneş yeterdi,
içimdeki koca karanlığa ışık tutmaya.
Beni bu güzel havalar mahvetti,
Böyle havada istifa ettim
Evkaftaki memuriyetimden.
Tütüne böyle havada alıştım,
Böyle havada aşık oldum.
Eve ekmekle tuz götürmeyi;
Devamını Oku
Böyle havada istifa ettim
Evkaftaki memuriyetimden.
Tütüne böyle havada alıştım,
Böyle havada aşık oldum.
Eve ekmekle tuz götürmeyi;




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta