Rubar Güler Şiirleri - Şair Rubar Güler

Bir kuş olup uçmak vardı gözlerinin karanlığına, su gibi akıp görkemli bir vadiye iner gibi süzülmeliydim gözlerinden kalbinin beyt ül nur una . Misafir olmaya değil, bilesin! içinde taht kurup hükümran olmaya.

Söylesene yüzünde ay ışığı olan kadın, karbeyaz tenin dünya ya düşen ilk kar tanesinden mi alıntı. Ya gözlerin deki ışığa ne demeli, bilmem kaç milyon ışık yılı mesafeden yansıyıp delip geçiyor beni. Hele o tatlı dillerin, hangi saklı Kutsal şarkıları mırıldandı umuda aç biçare insansciklara. Yürüdüğünde toprak yumuşar atığın her adımda , bahara hazırlanan nazlı bir gelin gibi. Söylesene. Kalbinde cennet bahçeleri barındıran huri lerin kraliçesi, içinde coşkun ırmaklar Akan rahiyası ile baş döndüren bir bahçede ayırdın mi bana?Gülüşlerin var güneşi tekrar tekrar doğudan doğurmaya muktedir, senin gülmediğin her an dünyam sonsuz karanlık lar içinde bir azap çukuru sanki. Ellerin neden okadar narin? Dokunduğunda ölüyü diriltecek sanki o nasıl bir histir ya Rabbi. Endamin daki zerafet ne peki , önünde Nergizler laleler boynu bükük güller secdeye durur.

Annen gibi okşayamam saçlarını elbet, ama eksik olmaz ellerim ipeksi saçlarından, her gece okşar severim gönlümün rahza Sina yatırıp öyle ugurlarim rüyalar âlemine. Baban gibi tutamam ellerini elbet, ebediyen birakmamak uzere. Bir dağ olurum her an yanı başında göğsüme dayarim başını izlerim baygın baygın bakmaya doyamadığım cennet bahçesi yüzünü. Tırnağın kırılsa ellerin avuçlarım da olur, her dolduğunda gözlerin tüm şefkatimle silerim göz yaşlarını, ruhumu bir ipek mendil edip. Ayağı her kalkışında tutunduğun umudun olurum, gözlerini her açtığında yeni bir sabaha Aydın'lansin diye Nur dan yüzün tüm karanlıkları ateşe veririm. Seni öyle güzel severim ki Nur ul Aynım bir daha hiçbir ademi nin rüyasında bile göremeyeceği kadr..... Huzur çiçekleri ekerim evimizin dört bir yanına, mutluluk dan salıncak kurarım kollarımın arasında..

Ne vardı sarılsaydım sana, sen öyle bir Bebek masumiyeti ile uyurken, saçlarını yüzüme ipekten yorgan etseydim. Baka kalsaydım narin,bebek gibi pürüzsüz, ay gibi parlak yüzüne. Yüreğim göç eyleseydi ülkemin dağlarına, bereket fışkıran ovalarına , her mevsim ayrı güzel karış karış gezseydim doya doya. İçimde bir ilk bahar coşkusu kara kıştan çıkmış yorgun ama umut dolu heyecanı yüzüne vuran çiçek açmaya hazır bir ağaç gibi. Ellerim gezmeliydi saçlarında tasviri mümkünsüz bir haz la dola dola, yüzünün her noktasını ezberlemek istercesine dokunmaliydim parmak uçlarımla. Her temasimda bir bayram çocuğu sevinci kaplamaliydi içimi, hani yastık altına koyardık ya bayramlık ları ,şeker kokusu gelirdi ya geceden burnumuzun dibine. Sabahı dar ederdi içimizdeki mutluluk, işte seni uyurken izlemeyi böyle anlatmaya çalıştı bu garip, ben ki RuBaR im dağlardaki nehir, sen benim ulaşmaya hevesli aşkla, coşkuyla, umutla, Hasret le , sonundaki vuslata inanarak büyüdükçe büyüyüp aktığım mutluluk denizim sin......