Ne at vardı ne araba, hep kendimizden güç aldık
Eşeği dövemedik, anca semerinden öç aldık
Ne idik bir zamanlar demeğe dilimiz varmıyor
Dün, “yarını yerinden söküyorduk”; bugün, “geç kaldık”
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta