Defalarca senden gitmek istedim,
Ama her defasında kaldım.
Kendimle savaşlar verdim,
Her savaşın sonunda
Yine sen kazandın.
Sen nasıl birisin, biliyor musun?
Açmış bir papatyayı solduran,
Baharın ortasında
İçime kış bırakan birisin.
Reyhan çiçeğini bilir misin?
Kokusu cenneti hatırlatır insana.
Uzaklaştıkça kaybolur o koku,
Yaklaştıkça sarar ruhunu.
Sen de öyleydin işte…
Uzakken eksik,
Yakındayken cennet.
Oysa kaç gece
Nefessiz kaldım adını anarken.
Kaç kez “Canım yanıyor Allah’ım” dedim,
Kimsenin duymadığı yerlerde
Sessiz çığlıklar attım.
Sen duymadın…
Belki de hiç bilmedin
Bir insanın,
Sevdiği kişiden yara alırken
Nasıl da susabildiğini.
Ben seni unutmak için değil,
Kendimi yeniden bulmak için
Gitmek istedim.
Ama ne zaman senden uzaklaşsam,
Kalbim yine aynı yere döndü.
Çünkü bazı insanlar
Hayatına gelmez sadece;
İçine işler.
Ve sen,
Benim içime işleyen
En güzel acıydın.
Kayıt Tarihi : 6.09.2026 22:09:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!