Renkler Can Bulacak Şiiri - Kasım Kobakçı

Bu lâl olmuş çağın, biziz kurbanı,
Payımıza düşen, suskunluk anı.
Diller mühürlenmiş, sarmış cihanı,
Sözlerin bittiği, mahşerdir bu yer.
*
Halbuki semada, o nur tektir hep,
Mavi derinlikler, yalnızdır meşrep.
Kimseye yaslanmaz, aramaz sebep,
Kendi başına hür, minnet eylemez.
*
Tepede raks eden, nur hareleri,
Taban altında, arzın kareleri.
Sarar sessizce, derin yareleri,
Canlıya bizlerden, çoktur vefası.
*
Basireti bağlı, o ham vicdanlar,
Leke sürer çağa, soluk zamanlar.
Geride bakidir, gamlı limanlar,
Mirasımız keder, yükümüz ağır.
*
Bir şafak vaktinde, kurulur divan,
Sanma ki, yanına kalır bu devran.
Yapışır gırtlağa, o nasırlı can,
Hesabı sormaya kalkar, bedensiz.
*
Zifiri kuyuda, aklı yitenler,
Fikri boşluklarda, gezip gidenler.
Manayı bilmeden, inkâr edenler,
Sezmezler, ufukta yanan ateşi.
*
Yarınlar pürüpak, nettir bilesin,
Gerek ki bu isi, hemen silesin.
Korkma ki, kaderin yüzü gülesin,
Işıl ışıl doğar, saklı mevsimler.
*
Renkler can bulacak, suretler kesin,
Duyulur gürleyen, o haklı sesin.
Dağılır pusları, o an herkesin,
Gözünde canlanır, hakikat bağı.