Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Bazen bir vedayı yıllarca içinde taşır,
bazen tek bir cümleyi söyleyemediği için sayfalarca yazar.
Çünkü onun sessizliği, dışarıdan bakıldığında bir suskunluk değil,
içeride büyüyen bir kalabalıktır.
Ve Ravza…
Konuşamadığı her şeyi,
kimse duymasa bile,
şiirlerine fısıldar.
Bazen bir ismi anmaz, ama her dizesinde saklar.
Bazen unutmuş gibi yapar, ama en çok yazarken hatırlar.
Geçip gitmiş anların, yarım kalmış konuşmaların
ve “keşke”lerin yükü ...
????