Ramak Kaldı Yeni Şiiri - Osman Bulut

Bak altmışa dayadın merdiveni,
Sade bir basamak kaldı ihtiyar.
Bitti biter bir hayat serüveni.
Yolculuğa ramak kaldı ihtiyar.

O çocukluk, gençlik hepsi bir eşik
Bu çağ biraz farklı her şey değişik
Kazık kadar oldun; ne kundak, beşik
Ne salıncak, hamak kaldı ihtiyar.

Elli sekiz yıl kısacık filimdi,
Belli figuranlar, baş rolde kimdi.
Hayat zaten oyun önünde şimdi,
Bir tek çelik çomak kaldı ihtiyar.

İşledik tarlayı, çifti çubuğu
Yirmi yıl okulda aldık soluğu,
Otuz yıl büyüttük çoluk çocuğu.
Geriye yaşamak kaldı ihtiyar.

Gah kedere gark olduk gah huzura
Yazı varken işe yaramaz tura
Ebr-i nisan yine döndü yağmura
Altında bir ahmak kaldı ihtiyar

Göl sanıp atıldın baktın ki serap,
Düşten uyandırdı bir avuç turap
Onlar da kurursa halin hep harap
Elde iki ırmak kaldı ihtiyar.

Fıstık, ceviz, payam say madde madde
Bastık yapılırdı küncülü sade.
Köylerde ne kırma, ne pekmez ne de
Kömbe, katmer, kaymak kaldı ihtiyar.

Üzümünün farklı farklıydı adı
Zaman bu gün bir çoğunu budadı.
Ne o şirin narın, ayvanın tadı,
Ne sende o damak kaldı ihtiyar.

Tek tek göçmüş Haser'de de faniler,
Görmemiş ne bilir beni yeniler.
O günlerden acı tatlı anılar
Bir de ekşi sumak kaldı ihtiyar.

Aşk karın doyurmaz diyen kütüğü
Aşktır dedin kalbin suyu, katığı
Vuruldun da aklında hep tetiği,
İndiren o parmak kaldı ihtiyar.

Gül eğlen bak; bayram da var düğün de
Acı gün de oluyor, kara gün de
Geçmiş diye bir şey yoksa gözünde
Çakmağı bir çakmak kaldı ihtiyar.

Elinde bir kağıt, bir kalem hâlen
Yetmez mi düşe dal, hayale Belen.
Usta oldu elinden bir iş gelen
Diğerleri yamak kaldı ihtiyar.

Çok çorap örsen de kendi başına
Sağ salim eriştin bak bu yaşına,
Şu saatten sonra korkma boşuna
Ne şiş ne de yumak kaldı ihtiyar

Su diyerek avuçladın turabı,
Aklına hiç getirmedin serabı.
Korkma siler kederi ızdırabı,
Elde iki ırmak kalmış ihtiyar

Modrnleşti insanların alayı
Kadın hanım ağa, erkekler dayı,
Geçti artık dövemezsin buğdayı,
Ne soku, ne tokmak kaldı ihtiyar