Kaderinin mahkûmudur insan,
Bugün , geleceğinden habersiz.
Geçmişinde her zaman o noksan,
O kaderi yaşar fakat istemsiz.
Ben hep senin aklındaydım,
Sen beni hiç görmedin.
Ben hep senin aklındaydım;
Neden o zaman beni sevmedin?
Issız topraklardaki bir ağaçtım ben,
Gölgeler yoktu, sadece gölgem vardı.
Gökyüzü bile bana uzaktı zaten,
Yeryüzündeki kökler neye yarardı?
Değeri yokmuş aslında yağmurun,
Sadece kapkara gökyüzünü görene.
Gökkuşağı da fazlasıyla sıradanmış,
Hem de her şeyi renkli özümseyene.
Vardı soluk renkli ağaçlar,
Benim bu kapkara dünyamda.
Koyu mavi renkti bulutlar,
Sen yanımda olmadığında.
Yollardan araç sesleri gelir,
Hava kapkaranlık olsa bile.
Bir işçi yavaşça eğilir,
Aydınlatır her yeri sevgiyle.
Tekrar sevmek istiyorum seni,
Senin onu sevmemen için.
Unutmak istemiyorum gözlerini;
Hatırası olsun acı geçmişin.
Ayrılıyorum kapkaranlık dünyadan,
Bir süreliğine çık diye aklımdan.
Seni görüyorum, geliyorsun karşıdan;
Bir anda soğuyorum dünyamdan.
Benim olmadığım bir evrende
Sen sevdin onu, oldu kalbinde.
Yaşıyormuşum rüyalar aleminde,
Onu sevdiğini bildiğim halde.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!