Rafet Maden Şiirleri - Şair Rafet Maden

Cennetin güzelliğini üstünde toplamış,
Cehennem sıcaklığını kalbime saplamış,
Bu aşk yolunda çilelerime katlanmış,
Sevda yüklü meleğimsin, sevdalımsın.

Bazen azrail olur canımı alırsın,

Bak bu akşam bir başka Simav'ın havası,
Sanki seni bana getirecekmişcesine.
Ilgıt ılgıt kokuyor KARŞIYAKA'sı,
Sanki seni anlatıyor her esişinde.
Biliyorum sen yoksun yanımda,
Biliyorum hiçbir zaman gelmeyeceksin.

Bugün buluştuğumuzda bir tanem,
Ellerini tutmak isteğindeydim,
Konuştuklarımızın hepsi yalandı,
Haykırıp sana sus diyecektim.

Bilmezmisin ki üzerine gül koklayamam,

Yanıyorum hergün senin uğruna,
Islak dudağından su verirmisin?
Bitiyorken o bakışlarında,
Beni coşturmaya söz verirmisin?

Söylediğim her sözün kurbanıyken,

Gözleri ilah gibi dünyada eşi yok,
Kendisi çok güzel, marifetleride çok,
Gönlü zengin, yükseklikte merakı yok,
Varmı böyle sevgili söyleyin bana?

Yanımdan hiç ayrılmaz, eşi bulunmaz,

Bir yaz akşamıydı,
Ayrıldı ruhla ceset.
Ceset uzak yoldaydı,
Ruhsa cesete hasret.

Ruhu temiz bir insan,

Git bakalım.
Nereye kadar gideceksin.
Ne kadar uzaklaşsanda
Yine bana döneceksin.
Git bakalım.

Sempatik bir bakıştı görünen
Belki de beynimden çıkmayan bir imza.
Gölgeyi andırıyordu sürekli
Peşimden gelip beni izleyen.
Gördüğüm bir çocuktu sakız satarken
Ayakları çıplak dolaşan.

Nereye gitsem o gölge var,
Beni bırakmıyor ve bırakmayacak.
Dolaştığım bütün sokaklar,
Gölgemin içinde saklı kalacak.

Karşıma çıkacak yine o dilenci,

Kanadı kırık bir kuşum burada,
Sen benim solmayan gülümsün.
İmkanı yok, gel diyemem sana,
Sen topraktan ayrılırsan ölürsün.

Bülbül hep güle hasret yaşarmı?