Ramazan’ın en sessiz akşamıydı.
Gökyüzü morla lacivert arasında bir yerde asılı kalmış gibiydi.
Minarelerden yükselen ezan, yorgun kalplere merhem gibi iniyordu.
Caminin içi kalabalıktı ama herkes kendi yalnızlığındaydı.
Bir köşede bastonuna yaslanmış bir dede, diğer köşede gözlerini yere indirmiş genç bir kız…
Ortada, dizlerinin üstünde mushafı titreyen bir anne…
Sokakta karşılaştım.
Satarken güllerini,
Alırken alın terini.
Yırtıktı elbisesi,
Ayağında terliği.
Devamını Oku
Satarken güllerini,
Alırken alın terini.
Yırtıktı elbisesi,
Ayağında terliği.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta