“pütürge sabahları.” Şiiri - Ahmet Ziya ...

Pütürge sabahlarının,
Rahmet inen sessizliğini seviyorum,
Çok uzaklardan,
beni buraya çeken,
efsunlu duyguyu seviyorum,
Fırından evime içine kadar gelen,
taze ekmek kokusunu seviyorum,
Ufacık Telaşlarla,
günlük koşuşturmaların,
içinde kaybolan,
Yaşama ait ne varsa,
büyük beklentileri olmayan,
İnsanlarını seviyorum,
Çıplak dağlarının üzerine,
Tek tük serpiştirilmiş evlerin,
Herbirinin İçinde,
hayata dair ne varsa,
Yaşanmış hikayelerin,
Hüzünlü gerçekliğini seviyorum.
Rastlaştığım tanıdık yüzleri seviyorum,
Eski hatıralardan söz etmeyi,
Ahirete göç etmiş büyüklerin,
ruhunu yad etmeyi,
Acılı Yüreklere dokunmayı seviyorum,
Beni buraya bağlayan çeken his aidiyettir biliyorum,
Ama bilmediğim bir şey varki,
Mezarlığında bile huzur bulduğum,
Bu toprakların,
Sessizliğini garipliğini marazi bir şekilde seviyorum.
İçinde yalın gerçeğin olduğu,
çileli hayatların öyküsünü seviyorum.
Ahhh!…birde insanı bilinçli olsa,
Kendine biçilen,
deli gömleğini sorgulasa,
haklarına ve geçmiş mirasına sahip çıksa,
Kendini inanç eliyle,
din yalanıyla kullanan insanlara kanmasa,
daha çok seveceğim ama,
İnatla cehaleti kutsayan insanların,
Vurdum duymazlığını,
boş vermişliğini sevemiyorum,
bir türlü kabul edemiyorum!…

Ahmet Ziya İNAM
18Temmuz2025-PÜTÜRGE
SABAH-saat 06:38