Put Şiiri - Kasım Kobakçı

Sezer, sezmeye kalkan, açma sırrı ellere,
Derin kokular yayar, ıtır süren güllere.
Oku bir gün sen bana, kalbindeki fermanı,
Öncülük edip rüzgâr, getirir o dermanı.
Örülü koku burda, ince ince ağlarla,
Tavaf eder canları, sarar yüce dağlarla.
Sıkışır nefesimiz, esen yeller katında,
Bizi geri getiren, koku hatıratında.
Bizi ileri alan, hayaldeki emeller,
Gece güneşi güller, yanar kokulu eller.
Vatan hasreti kokar, ruhun dinmez arzusu,
Öyle kapılmışlar ki, putların boş korkusu.
*
Koklar, koklarken gülen, sunma rayiha boşa,
Gizli dumanlar tüter, bülbül gelip hep coşa.
Fısılda bir gün bana, eski dağlardakini,
Rehber olur yellere, rüzgarın o sakini.
Süzülür ıtır şimdi, ilmek ilmek dokuya,
Tavaf eder bedeni, dalar derin kokuya.
Daralır içimizde, teni saran o hisler,
Bizi geriye atan, koku taşıyan sisler.
Bizi menzile çeken, umut dolu masallar,
Gece güneşi sönmez, ıtır kokan o dallar.
Gurbet acısı tüter, ruhun gizli kafesi,
Öyle kapılmışlar ki, putların kör nefesi.
*
Ağlar, ağlarken süzer, verme nefesi yele,
Yoğun rayiha kalır, karışır coşan sele.
Söyle bir gün sen bana, dillerdeki duayı,
Kılavuz olur miske, sarar bütün ovayı.
İşlenir o lütfuyla, deste deste bağlara,
Ziyaret eyler teni, siner ulu dağlara.
Çarpışır koku kalpte, damarlardan geçerek,
Bizi maziye çeken, gülden şerbet içerek.
Bizi yarına katan, düşlerdeki rüyalar,
Gece güneşi güler, misk saçar o hülyalar.
Hasretin ateşi var, kimse onu silemez,
Öyle kapılmışlar ki, puttan koku dilemez.
*
Susar, susmaya dalan, kanma sen o mumlara,
Gizemli heves siner, koku süren kumlara.
Anlat bir gün sen bana, sırlardaki manayı,
Öncülük eder ıtır, gezer köşkü sarayı.
Bezenir sevgi şimdi, katışıksız nefesle,
Tavaf eder ruhları, seherdeki o sesle.
Sıkışır can evinde, koku akan selinde,
Bizi geri alacak, mazi açan elinde.
Bizi öteye atan, fikrimizdeki hedef,
Gece güneşi yanar, ıtır içinde sedef.
Sıla özlemi kokar, asla bulunamayan,
Öyle kapılmışlar ki, putlara hiç doymayan.
*
Bakar, bakmaya doyan, silme güldeki süsü,
Kederde ıtır tüter, iner sevda örtüsü.
Oku hece hece sen, ruha inmiş ayeti,
Öncü eder kendini, rüzgâr aşar gayreti.
Örülür şefkat şimdi, iliklerin hecesi,
Tavaf eder ruhları, bu kokunun gecesi.
Sıkışır bedenler hep, uçuşan küle karşı,
Bizi geri alacak, mazinin ıtır marşı.
Bizi öne taşıyan, hayalde yanan fener,
Gece güneşi sönmez, koku rüzgarla döner.
Vatan hasreti yakar, ateşi dindiremez,
Öyle kapılmışlar ki, putlar onu bilemez.
*
Dalar, dalmaya kalkan, kaçma o uçan yelden,
İsimsiz özlemler var, kopar kokulu telden.
Fısılda bir gün bana, satırlardaki ismi,
Yön verir o bulutlar, çizer ıtırdan cismi.
Örülür merhamet de, her kokulu ilmekle,
Tavaf eder âşıklar, uçan beyaz melekle.
Daralır hep bedenler, o tenin kafesinde,
Bizi geri getiren, eski koku sesinde.
Bizi ileri iten, düşlerin hevesidir,
Gece güneşi açar, yarin gül nefesidir.
Vatan hasreti tüter, yanan kalbe vurur sır,
Öyle kapılmışlar ki, putlar içinde asır.
*
Uçar, uçmaya kalkan, koku bırak bedende,
Derin sırlar saklıdır, rüzgâr esip gidende.
Söyle bir gün sen bana, gökteki yıldızları,
Öncülük eder koku, aşar hep yalnızları.
Örülür şefkat burda, tüten o dumanlarla,
Tavaf eder hep bizi, geçen o zamanlarla.
Sıkışır ruh bedende, akar duygu seliyle,
Bizi geri getiren, esen yelin eliyle.
Bizi ileri katan, kalpteki umutlardır,
Gece güneşi açan, kokulu bulutlardır.
Memleket hasreti var, insan kalbi bulamaz,
Öyle kapılmışlar ki, putsuz asla olamaz.
*
Geçer, geçmeye bakan, esirgeme gülünü,
Unutulmaz sırlar var, saklar ıtır külünü.
Oku bir gün sen bana, o yazılan masalı,
Kılavuzdur kokular, gezer petekli balı.
Örülür hep merhamet, ıtırın ipliğiyle,
Tavaf eder bedenler, gülün kör kirpiğiyle.
Sıkışır ruhlarımız, tenin hücrelerinde,
Bizi geriye çeken, ıtır gecelerinde.
Bizi ileri iten, düşlerin rüzgarıdır,
Gece güneşi tüten, misklerin baharıdır.
Vatan hasreti kokar, kalp ona deva bulmaz,
Öyle kapılmışlar ki, putsuz bir an kurulmaz.