Yalnızlığın çemberinde bileniyor geçmiş,
Tıpkı akrep öfkesi, zamansız zehir.
Yol alırken susmuş düşler ardınsıra,
İkiye bölünmüş kalbinde pusula.
Hiç olmadık bir anda;
Aymazlığın duldasında, adımlar gizlenmiş voltalarda,
Sabırsızlık sokuluyor Arnavut kaldırımlarında tek tek.
Ne kadınlar sevdim zaten yoktular
Yağmur giyerlerdi sonbaharla bir
Azıcık okşasam sanki çocuktular
Biraksam korkudan gözleri sislenir.
Ne kadınlar gördüm zaten yoktular
Devamını Oku
Yağmur giyerlerdi sonbaharla bir
Azıcık okşasam sanki çocuktular
Biraksam korkudan gözleri sislenir.
Ne kadınlar gördüm zaten yoktular




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta