Pişekar Şiiri - Serdar Tunçluer

Sümbülün bu feryadı, bir bülbülün yüzünden,
Aşık olmuş o bülbüle, sümbül bu ya derinden,
Vah denir ki böyle aşka, karşılıksız sevgidir,
Sümbülün hali berbat, bülbül bilmez kendinden,

Bülbül güle öyle aşık, görmüyordu sümbülü,
Hali bitkin, teni solmuş , kahır dolu her günü,
Destan olmuş böyle aşklar, bundan önce nicesi,
Toprak olsa ne çıkar ki, sümbül sevmiş bülbülü,

Biri bilse bir söylese, aşık dese bülbüle,
Ne değişir kendi aşık, karşılıksız bir güle,
Zati duymaz aşık olan, gözü kördür öylesi,
Gel de anlat sen sen olda, aşık olan bülbüle,

Dilde feryat olsa duymaz, kimse bilmez halini,
Paylaşılmaz böyle sırlar, kim paylaşır yarini,
Öyle miskin hali olsa, gönlü var ya ne çıkar,
Ya sevmişse bir zalimi, cümle görür halini,

İşte böyle, bu ilk değil, ne de bu son olacak,
Gülme zalim yürek ehli, sevmesen de duracak,
Amma lakin kul severse, baki şudur kalacak,
Allah bilir çektiğini, kabri nurla dolacak,

Mecnun olsa leylası da, öldü gitti ne çıkar,
Deme sakın sen sen olda, yazılır bu aşikar,
Zaman olur açılır bu, defterin son sayfası,
Ecel hakdı vakti geldi, hazırmısın pişekar