Pervane Misali Şiiri - Kasım Kobakçı

Pervane misali yanmalı, kora düşmeli.
Visal anını sükunetle, sessizce gözlemeli.
Mum gibi erimeli, benliği tamamen bitirmeli.
Hakikat nuruna perdesiz, çırılçıplak erişmeli.
*
Bizim Yunus dilli olmalı, yollara düşmeli.
Odun taşıyıp dergaha, eğriyi kapıdan sürmeli.
Mısraları ilahi aşkla, coşkuyla söylemeli.
Sarı çiçeğe sırrını, nazikçe sual etmeli.
*
Celaleddin tavrıyla dönmeli, sema etmeli.
Gönül dostunu Konya ufkunda, aşkla görmeli.
Şems’in ateşinde pişip, kemale tez ermeli.
Ayrılık acısını, neyden hüzünle dinlemeli.
*
Veysel Karani edebiyle, hırkayı giymeli.
Görmeden Maşuk’u, selamı gönülden göndermeli.
Yemen ellerinden kokuyu, derinden hissetmeli.
Kutsal emaneti öpüp, başına taç etmeli.
*
Mansur yürekli durmalı, darağacına gitmeli.
Enel Hak deyip korkusuzca, canını feda kılmalı.
Taş atanlara gül atıp, incitmemeyi seçmeli.
Kendi kanıyla abdest alıp, namaza öyle durmalı.
*
Ethem Sultan tarzında, tacı tahtı tepmeli.
Dünya mülkünü bir kalemde, tereddütsüz silmeli.
Yamalı libas içinde, gerçek huzuru bulmalı.
Saltanatı değil, fakrı iftiharla tercih etmeli.
*
Hamidi Veli niyetine, fırınları yakmalı.
Somunlara maddi değil, manevi lezzeti katmalı.
Şöhret afettir deyip, halktan uzak kaçmalı.
Sırrını faş etmeden, derin sükuta dalmalı.
*
Rabia adıyla anılıp, perdeyi aralamalı.
Cennet arzusunu da, cehennem korkusunu da yakmalı.
Yalnızca O'nun rızası için, Cemal'e bakmalı.
Yaratılanı değil, Yaratanı gaye edinmeli.
*
Yağmur damlası hevesiyle, ummana akmalı.
Fena makamında hiçlik zırhını, üzerine takmalı.
Şu benlik davasından, sonsuza dek arınmalı.
Beka aleminde, sonsuzlukla birleşip yok olmalı.