Perilerin Otağı Şiiri - Kasım Kobakçı

Bir masal defteri açtım, yaldızlıdır kapağı,
İçinde saklı duruyor, devlerin yüce dağı...
Zaman usulca akarken, gökyüzü yedi renkli,
Geçmişten haber veriyor, perilerin otağı!
*
Bahar gelince yazılmış, ebruli salnameler,
Çiçeklerin şarkısıyla, dillenmiş bahaneler...
Padişahın gülümsediği, mutlu gün gelince,
Altın harflerle bezenmiş, sihirli efsaneler!
*
Güneşin altın tacıyla, aydınlanır saraylar,
Kel çobanlar yola düşüp, peşinden koşar taylar...
Devler elma bahçesinde, uykusuna dalarken,
Takvimlerden dökülüyor, niyetler ile aylar!
*
Güz gelende yaprakların, hüznü düşer satıra,
Ak sakallı bir ihtiyar, biner uçan katıra...
Bulutlardan süzülen yaş, toprağı ıslatırken,
Yazılan onca serüven, sığmaz olur hatıra!
*
Kışlık salname çok soğuk, buza keser heceler,
Yıldızlardan masal çalar, aysız geçen geceler...
Ateşten doğan kuşların, kanatları altından,
Dökülen elmaslar ile, çözülür bilmeceler!
*
Bir yıl böyle tükenirken, cinler vurur davula,
Sarayda koca vezirler, binip uçar bavula...
Bütün ahali, şaşkınlık içinde seyrederken,
Takvimlerin yaprakları, dönüşüverir çula!
*
Salnameler dile gelir, okundukça divanda,
Sanki bir ömür gizlidir, akıp geçen şu anda...
Kahkahalar acılar da, bir satıra sığışmış,
Ne garip bir efsaneyiz, yalan olan cihanda.
*
Masalların sonu gelmez, salnameler bitse de,
Cadılar buluta binip, çok uzağa gitse de...
Yeni bir yıl uyanıyor, umut dolu bir dilde,
Kırk gün kırk gece kutlanır, gamlı devler yitse de!