Perdeleri Çek Şiiri - Özdemir Koca

Bir dağ ki tırmanıyorum, gecenin kör zifiri,
Sırtım da dağı taşıyorum kim bilir yükümü,
Hayalim de bir at var şahin gibi göğe uçan,
Karanlık bir yoldayım bilsen halim perişan.

Sen melekler gibi bembeyazsın düşümde,
Seni görüyorum seni gecemde gündüzümde,
Bir Ceviz ağacındasın sallanıp duruyorsun,
Hafiften hafiften sırıtarak bana mı gülüyorsun.

Sende de vicdan yoktur buldun bir garibanı,
Uzaktan uzaktan bakıp karıştırdın ortamı,
Bu kadar erkenden gideceksen haber ver,
Nasıl ani gidişlerine bu kalbim evet der.

Ruhumu üfürsem de yollasam bedenine,
Ben olarak gelsen tekrar benim evime,
Tutmaz mıyım ellerini bırakmadan elimde,
Gideli on senedir hayalsin gözlerimde.

Denizim hep dalgaydı o nedenle kararsızım,
Sen gittin ya goncam bu bahçede yalnızım,
Saçlarını tararken kaybetmek ne de zormuş,
Seven sevdiğinden ayrılırken çok zormuş.

Giderken gezdiğin sokakları da topla git,
Hatırladıkça beynimde gelip gidiyor gel git,
Şu Mavi köşkün duvarında sırtımızı yasladık,
O günden sonra bir türlü senle buluşamadık.

Özdemir'e sordum da gitmezmiş bende hasret,
Bir dilek çeşmesinden dileseydim bir dilek...
Senle buluşmak için illa ölmek mi gerek,
Bitti sevda bitti hasret artık perdeleri çek.