Perdeler Ardında Şiiri - Kasım Kobakçı

Güneş nazlı batardı, gölgeler hep erkenden inerdi,
Yıldızlar, hiç doğmadan, hayallerimiz sönüp de giderdi,
Beklerdik bir ses duymayı, o sessiz derin gece boyunca,
Şafak sökene dek, umut saklanırdı perdeler ardında.
*
Yüksek yamaçlı ve sisli kıyılarıyla, adamız tekti,
Kendi vaktinde hapsolmuş, o boşlukta hep gezinirdi,
Ufku gözleyen fenerin, o cılız ışığının altında,
Nemli ve yosunlu iskeleler, uzak diyara kapıydı.
*
Rüzgarlar hiç durmadan eserdi, o devran eden yıllarca,
Göçmen kırlangıçlar konardı, yaşlı evlerin çatısına,
Arzular uçup giderdi, ruhların en derinliklerine,
Kurak bahçelerde, hayali güller birdenbire açardı,
Camlarda, neşe düşleri ve sevilen çehreler büyürdü.
*
Şimdi hafızada, silik puslu bir tablo gibi duruyor,
O rüzgarlı akşamlar ve taşlı yollar ile sessizliği,
Safir kıyısının o sapsarı, sonbahar günlerinde,
Yüreği alevle yanan, delikanlıların ve kızların,
Bakışlarında ve sinelerinde, artık hiç iz kalmadı,
Eski zamanlar, zihnimizi mücevher gibi süslese de,
Vuslata ermeyen dileklerle, özümüzü tüketiyor.
*
Gençliği bıraktığımız, o kıyıya asla dönemeyiz,
Gemiler çoktan kalktı, liman viran, köprüler yıkıldı,
Sadece acı bir tat kalır dudaklarda, dünden geriye,
Ne kadar koşsak da, ufuk bizden daima uzağa kaçar,
Ulaşılmaz kalan, o hasretlerle baş başa kalıyoruz.