Perde İniyor Şiiri - Kasım Kobakçı

Vakit geldi perde iniyor karanlık çökerken,
Bütün masallar bitiyor suskun bir keder ile.
Dağlar ardında silindi o güneş kızıllığı;
Rüzgar sürükler yaprağı meçhul ufuklara doğru.
Yorgun ruhum uyku bekler kış günleri geçerken.
*
Kesilir nefes yollarında takat bulunmayınca,
Toprak çağırır sessizce bağrına tüm fanileri.
Uçsuz bucaksız denizler kurur elbet bir vakitte;
Gökyüzünden yıldızlar düşer ebediyete kadar.
Hüküm verilir o divanda zaman duraklayınca.
*
Ayrılık çanları çalar yürekte derin bir yara,
Diller suskunlaşır heceler düğümlenir boğazda.
Hiç iz bırakmaz geriye sönüp giden ateş külü;
Unutulur hatıralar mazi silinip giderken.
Mahzun gözler dalar gider uzaktaki o diyara.
*
Yazılan ferman bozulmaz kalem kırılmışsa eğer,
Çaresiz başlar eğilir o muazzam kudretine.
Gündüzler geceye döner aydınlık solar ansızın;
Fırtınalar kopar içte feryatlar yankılanırken.
Veda busesi kondurur melekler alnına meğer.
*
Bitiş çizgisi görünür vuslatın tam ortasında,
Sırra kadem basar umut çorak çöller sıcağında.
Bir garip yolcu misali tek başına durur beden;
Yağmurlar dökülmez imiş kuruyan toprak üstüne.
İsimler unutulurmuş levhanın ak noktasında.
*
Yollar tükenir aniden menzile varılamadan,
Gözyaşı sel olup akar yanaklardan süzülerek.
Kara bulutlar kaplamış göğün mavi ovasını;
Kuşlar ötmez bülbül susar viran düşen bahçelerde.
Bir hüzün çöker yüreğe acıları sarılmadan.
*
Şairin kalemi durur mısralar biter nihayet,
Nokta konur bu destana sayfanın aşağısına.
Kapanır kapılar tek tek kilit vurulur sürgüye;
Göç vaktidir beklemeden uçar gider güvercinler.
Sessizlik kaplar her yeri ruha gelir bir sükunet.