Pederin Şefkati Şiiri - Kasım Kobakçı

Nefes tükeniyor zaman göçerken,
Babamın sofrası bana son liman.
Rüzgarlar asabi esip geçerken,
Yanında bulduğum sonsuzdur aman.
*
Kibirle kararttın bütün ruhunu,
İyice kuruttun koca suyunu.
Anmadın atanın ulu soyunu,
Yaranı saracak ondadır derman.
*
Gizlersen şefkati yaşlar dökülür,
Göğsünün ortası her an sökülür.
Bedenden uzağa canlar çekilir,
Çekinmeden konuş verilmiş ferman.
*
Derinden sarsılır yorgun bedenin,
İsyanlar eklersin budur nedenin.
Toprağa düşecek elbet gidenin,
Babayla oturmak kurtarır zaman.
*
Akşamlar çöküyor ulu dağlara,
Kederler doluştu yeşil bağlara.
Baksam da sızlayan nurlu çağlara,
Yola revan olmuş gidiyor kervan.
*
Ellerim titriyor bardağı alsam,
Gözüne bakarak huzura dalsam.
Sofranın ucunda öylece kalsam,
Dışarda dönen çark sahiden yalan.
*
Hasan amca göçtü veda edişle,
Yürekler sızladı derin gidişle.
Muhabbet edelim tatlı gülüşle,
Tarlada rüzgarda savrulur harman.
*
Saçlara karların tozu düşerken,
Alnında çizgiler yolu deşerken.
Ruhumuz muhakkak kabri eşerken,
Ayrılık hasreti gerçekten yaman.
*
Hatamı fark ettim başım eğildi,
Benliğim epeyce yere serildi.
Şefkatin nuruyla tenim dirildi,
Atamın dizidir en ulu meydan.
*
Sandalyem çekildi sımsıcak kucağa,
Adımım yöneldi tüten ocağa.
Yüzümü sürdüm ben kutlu sancağa,
Pederin şefkati koskoca umman.