Pâye Şiiri - Mecit Aktürk

Uçma bilmeyene takılmaz kanat
Gökte aranması zahmettir göze!
Şükürün manası aza kanaat
Gönüller otağı tek pâye bize.

Toprağa çok sağlam bassa da kadem
Uçmaya meyilli her benî âdem.
Allah'a kulluktu ahdımız madem
Sadâkat beklenir verilen söze.

O söz ki, ezelden, Bezm-i Elest'ten
Kim bilir kaç kere geçtik bu testten
Akleden vazgeçmez O Yâr O dosttan
"Ben"lik aşılmadan varılmaz düze.

İzine baş koyduk candan sevginin
Dürdük defterini hadsiz övgünün
Hesabı açıkken, dünün bugünün
İltifat nefsime geçersiz vize.

Karanlık dehlizde olsak da çıra
Biliriz sebep ne ateşe, hara
Yaradan ayağı yazınca dur'a
Lokman da biçare dermansız dize.

Cok ağlar, az güler, "ah, keşke" derdik
Her sözü tartardık, bir başka derdik
Tövbe kapısında taksit öderdik
Vâkıf olabilsek sindeki gize.

Ey nefsim! Kibirdir en büyük âfet
Aç bir mezarı da, gör ne âkibet
Rehberin Resûl'ün, O'nu takib et
Sönmeden serdeki ferli âvize...