Patoz Şiiri - Ebubekir Ocak

karanfil,
bütün zerafetiyle uyanıyor bu bağlarda.
sert,
ama narin.
genç,
daha yolun başında.
kart olan kolaylamış.
polinatör desen aklın ermez.
döllemek için cemreyi hiç beklemez .

bak düşüyor kar tanesi,
düşüyor püs.
yağan her ne ise
duruyor otobüs .
ra’d ve yıldırım…
Dikkat , dikkat !
Dere kenarlarından uzak durun !
taşkın taştımı kimseyi dinlemez .

ayasel geçti demin.
ben,
geçemedim.
hüznünü koynunda buruşturup
onu sıkıca bağrına basan bulutları
anlayamadım henüz.
şimdi sarı uyarı verildi bültenlerde.
doğu ve orta Karadeniz’de
metrekareye düşen yağmur
otuz kilogram.
duyuru , ilan ve ezan.
ille de anlamak için birşeyleri
kulak kabartmak gerekmez .

yarıcılar var uzaklardan.
gurbetçiler daha da uzaklardan.
bahçe altı , sırgan,
ışgın ve de inat.
gübre atan da var atmayanda.
bize ne kaç randıman geldiğinden?
bize ne yılda iki kez doğurduğundan?
tüccar gaddar zaten
istesende cebine merhamet göstermez .

birinden koruk birinden dolu.
saati pahalı diye tanıdık oldu.
gel bacım , gel gardaş sana şu kadar.
ben çok iyi çekerim
namım espiye’ye kadar
başında nöbet tut sabahlar olmasın.
içinde gez dolan kuşlar yemesin.
bu sene de az de gözün doymasın.
nasıl olsa Mevlam şükürden başkasını istemez .

Ya Rezzak , Ya Mukît
kapsülünde sır.
kabuğunda sır.
içinde sır.
içimde sır.
dünya yükü de sır,
Şimdi çuvala hakkı söylersem
sırtım yorulmaz …

Eylül 26’