Canı yakılan bir kedinin acısını hissedebilir misiniz?
Bir köşeye çekilip küçücük bedenini kendinden saklamaya çalışırken,
kalbinin nasıl çarptığını, nefesinin neden yarıda kaldığını,
gözlerinin insanlara bakarken taşıdığı o şaşkınlığı bilir misiniz?
O gözlerde ne kin vardı ne hesap,
yalnızca dünyaya yeni gelmiş bir canlının
“Bana bunu neden yapıyorsunuz?” diye soramayan bakışı vardı.
Bir kedinin patisine dikkat ettiniz mi hiç?
O küçücük patiyle yüzünüzü yoklar,
uyurken yanağınıza dokunur,
kapının önünde sizi beklerken taşların üzerinde küçücük izler bırakır.
Bir gün o pati yere basmaya korktuğunda
acının yalnızca bedeninde olmadığını anlayabilir misiniz?
Yürümek onun için dünyanın en sıradan işiydi,
ta ki bir insan ona yürümeyi bile acı haline getirene kadar.
Bir kedinin akşamüstü kapınızın önüne gelişini gördünüz mü hiç?
Önce biraz uzakta durur, sizi süzer, sonra ağır ağır yaklaşır;
bir lokma ekmek verdiğinizde hemen yemez,
önce yüzünüze bakar, elinizdeki iyiliğin gerçekten ona ait olduğuna inanmak ister.
Sonra başını dizinize sürer, gözlerini kısar,
dünyanın bütün kötülüğünden habersiz bir çocuk gibi uykuya dalar.
O an düşünün;
bir canlı size sırtını dönüp uyuyabiliyorsa
size dünyadaki en değerli şeylerden birini bırakmıştır:
korkmadan yaşama hakkını.
Sonra bir gece sokak sessizleşir.
Bir pencerenin altında küçük bir beden kalır,
yanında yarım kalmış bir mama kabı,
biraz ötede ters dönmüş su tası…
Dün oradan geçen çocuk bugün aynı yere bakar
ve kediyi göremeyince annesine sorar.
Anne cevap veremez.
Çocuk biraz daha bekler;
belki bir yerden çıkıp gelecek, kuyruğunu kaldırıp ona doğru yürüyecek sanır.
Çocukların dünyasında ölümün bile bir süreliğine dönme ihtimali vardır.
Sabah olduğunda sokak yine hayatına devam eder.
Arabalar geçer, insanlar işe gider, dükkânlar açılır,
birileri kahvesini içerken birileri telefonuna bakar.
Fakat kaldırımın kenarında duran o boş mama kabı
bütün şehirden daha fazla şey anlatır.
Bir can vardı orada.
Üşüyordu, acıkıyordu, korkuyordu, seviyordu.
Ve artık yok.
Onun yokluğuna alışmak zorunda kalan bir sokak
biraz daha eksilmiş olur.
Şimdi bana “Bir kedi için bu kadar üzülünür mü?” diye sormayın.
Bir gün bir kedinin gözlerine gerçekten bakın;
kaçacak yeri olmadığı hâlde size doğru uzattığı o küçücük başı görün,
korkusunu saklayamayan gözlerinin içinde kendinize bir yer arayın.
Sonra elinizi kaldırmadan önce bir an durun.
Çünkü o elin altında yalnızca küçücük bir beden yok;
sabahları güneşin vurduğu bir pencere,
bir çocuğun bekleyişi, bir tas suya uzanan dil,
sokağın köşesinde uyuyan küçücük bir hayat var.
Ve bir gün o gözler bir daha açılmazsa,
geriye yalnızca boş bir mama kabı kalır;
ama o son bakış, onu görüp de hiçbir şey yapmayan insanın gözlerinden
ömrü boyunca gitmez.
Ve bazı ölümler toprağa gömülmez;
insanın vicdanına gömülür.
Kayıt Tarihi : 14.09.2026 00:19:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!