Papatya Yürekler Şiiri - Mehmet Rızaoğlu

demir kanatlı
mordan yürekler
tüyden duygularda
öyle ürkekler
bir sonbahar çırpınır
kuru gül yaprağında
kaç bulut can bulur
ölümün toprağında
titriyor yetim sabî
heyecanlı, üzgün
hayal şekeri alınmış
- asâbî
ve süzgün
aklın ahtapot labirentleri
saklar gülücükleri
umuttan çelik bentleri
ve okşar
o meltemsi yanakları
sonra gözleri
sabrın son sunakları
bir dilsizin sözleri
kaktüslerle kesilmiş
baharların yolu
saklamışlar gülleri
bütün günleri, sağı ve solu
yine de
bu kış kalbi
papatya dolu