Zulme karşı yeter deyip ölen bir çocuktur bakışlarımdaki fikir çilesi,sen bir zulümdün kirpiklerinde ölüm güzelliğini barındıran.mavinin derinliklerinde gördüğüm teklik,aşkımız ne kadar çoksa biz o kadar tektik.sus bana saçlarını şah damarım bellediğim,gözlerin yeter ağzını yorma ben meçhule,dudaklarındaki zerafetten bayılabilirim, ellerin gül tomurcuğu papatya kızı...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta